Aandacht, aandacht!

NIEUWE WEBLOG... NIEUWE WEBLOG... NIEUWE WEBLOG...

http://misssofie.waarbenjij.nu/

 

Eid El-Fitr

Mijn eerste Egyptische Suikerfeest is vandaag (ja, een dag later dan in België) van start gegaan... Drie dagen feest om de voorbije vastenmaand af te sluiten! Het huis is kraaknet, de tapijten liggen terug op de vloer, we hebben een chique nieuw tafelkleed, chocolaatjes en feestkoekjes...

Om goed te voelen dat vandaag een speciale dag was, besloot ik om mee naar de moskee te gaan. Deze ochtend om 6.00u sprak ik af met een vriendin, haar zus en haar buurmeisje. Er was heel wat leven op straat, wat niet normaal is op dit uur, zelfs niet op een doordeweekse werkdag. Bij de Grote Moskee was het echt een drukke bedoening. Mannen, vrouwen en kinderen kwamen daar samen voor het feestgebed. De Grote Moskee hier in Port Fuad is heel geliefd, wat betekent dat mensen aan het bidden waren op het voetpad en op een groot deel van de straat (speciaal autovrij gemaakt). Iedereen was netjes opgekleed, schattig zo'n jongetjes in galabiya of kleine meisjes met hoofddoek. Voor de kinderen waren er ballonnen, maskers en hoedjes te koop. Iedereen was vrolijk en wenste elkaar een zalig feest toe. Nadien wandelden we terug naar huis en dronken onderweg asab (suikerrietsap). Ook Yasmin (mijn overbuurvriendin) was al vroeg op en nodigde me uit in haar huis. Daar ben ik dan gaan ontbijten en om 9.00u kroop ik hier thuis terug eventjes in bed. Ondertussen wordt de telefoon hier goed gebruikt, iedereen wil elkaar een vrolijk feest en het beste in het nieuwe jaar toewensen. Straks en de komende twee dagen is het waarschijnlijk familiebezoek... Misschien ga ik deze avond ook naar het trouwfeest van een collega op school...

Ramadan stilaan op zijn einde

Mooie momenten vliegen voorbij... Zo ook deze vastenmaand hier in Egypte. Jammer genoeg heb ik in alle schooldrukte niet ten volle van deze Ramadan kunnen genieten. De sfeer heb ik natuurlijk wel kunnen opsnuiven. Voor mij is het een maand vol Egyptische koekjes, mangosap en verse dadels. De (kerst)lichtjes op de balkons, de lantaarns en de waterkruiken op straat zijn leuk om te zien. Verder zijn de druk bezochte moskeeën, de nachtelijke maaltijden en de mooie Ramadanwensen dingen die ik me altijd zal herinneren. De eerste dagen was het wennen om overdag niet te drinken, zeker op warme en drukke schooldagen. Maar stilaan ging het beter en beter en ondertussen is het een gewoonte geworden. Nog drie dagen Ramadan... Dus hoog tijd om het huis op te kuisen, nieuwe kleren te kopen en voorbereidingen te treffen voor het Suikerfeest!

 
Speciaal gebak voor de Ramadan: gefrituurde "pannenkoekjes" gevuld met kaas of noten en in siroop gedompeld.
;
 
Deze maand fleuren lichtjes het straatbeeld op. Lantaarns zijn in alle maten en uitvoeringen te vinden.

Zondagje vrij...

Jeuj! Lachend Een extra dag weekend! Gisteren, zaterdag 6 oktober, herdachten ze hier in Port Said de Oktoberoorlog van 1973. Ik heb van deze feestdag zelf niet veel gemerkt, enkel dat de werkende mensen een dagje vrij hadden. Normaal gezien is het vrijdag en zaterdag weekend, dus ik mag van geluk spreken dat mijn privé-schooltje ons vandaag ook een vrije zondag gunt. Dat betekent DRIE zalige dagen "verlost" van mijn hectische klasje... Het blijf voor mij nog steeds wennen aan de weektelling, die hier op zondag begint. Dinsdag is dan de helft van de schoolweek, donderdag onze Belgische vrijdag... Ingewikkeld! Ik zit er vaak naast! Het zou nog moeilijker zijn als ik op een christelijke school les gaf. Daar hebben ze vrijdag (gebedsdag voor moslims) en zondag (gebedsdag voor kopten) weekend, dus die zaterdag ertussen telkens school. Geef mij dan toch maar twee aaneensluitende dagen weekend, want deze heb ik zeker nodig om te bekomen van mijn werkweek!

Iftar-maaltijd op school

Gisterenavond waren alle kinderen van Grade 4 Arabic en Grade 4 National (de oudsten van de school) uitgenodigd voor een "Dish Party". Ze mochten vriendjes, vriendinnetjes, broers en zussen meenemen. En ook hun favoriete maaltijd! Hierover werd de voorbije week natuurlijk heel wat gepraat. Want de meeste kinderen van het 4de leerjaar proberen tijdens de ramadan zo af en toe een paar dagen te vasten en kijken dus wel uit naar het lekkers dat ze 's avonds kunnen eten.

Ook de leerkrachten konden zich inschrijven voor deze iftar-maaltijd. Uiteindelijk waren we toch met een redelijk groepje dat het zag zitten om het vasten eens een dag op school te verbreken. Om 17.00u werd iedereen verwacht, maar toen rond 17.30u de oproep tot het gebed weerklonk, zaten Miss Eman en ik nog in de taxi op weg naar school. We waren juist op tijd om aan te schuiven aan de tafels, die speciaal voor deze gelegenheid waren klaargezet. Stoelen hadden we niet genoeg, zodat ik half bij Eman en half bij Marwa op de stoel zat. Alle leekrachen kregen een doos met eten en drinken: veel soorten vlees (jammer voor de vegetariër), rijst met groentjes én lever, brood, tomaat, komkommer, olijven, typisch gebak (mmm!)... Na het eten haastte iedereen zich naar het gebed. De mannen en jongens zaten in de hal, de meisjes en juffen boven in een klaslokaal.

Hierna kon het feest echt beginnen! Voor de kinderen werden er verschillende spelletjes georganiseerd, vb. krijttekeningen maken, stoelendans, schminken... Vooral de stoelendans was echt de moeite om te zien! Zeker die van de mannelijke leekrachten, waarbij de directeur meermaals strijk lag omdat zijn broer niet tegen zijn verlies kon! De kinderen die wonnen, kregen een prijs en ook de beste leerlingen van het voorbije schooljaar kregen een zak vol cadeautjes. De muziekleraar had samen met de kinderen enkele liedjes voorbereid, waaronder het nieuwe schoollied dat ik geschreven heb (over de gewijzigde melodie wel geen commentaar!). Daarna was het tijd voor een animatiefilm, zodat ik samen met de andere juffen maar besloot dat het stilaan tijd werd om door te gaan. Voor de kinderen zou het feest ook afgelopen zijn om 21.30u.

Un peu malade

Hoewel het hier nog steeds zéér zomers weer is, zijn er toch velen die een verkoudheid hebben of sukkelen met hun keel. Ik ben jammer genoeg bij deze ongelukkigen... In mijn logica gaat keelpijn niet samen met zo'n hete temperaturen, maar inderdaad, 's avonds is het iets frisser en ook de ventilator (die hier thuis bijna dag en nacht staat te draaien) is waarschijnlijk niet zo gezond. Sinds dit weekend doet mijn keel vervelend, precies moe van het vele roepen en weinige slapen. Vanaf gisteren heb ik echt keelpijn en af en toe een beetje "koorts". Ik probeer om goed te slapen en limoen te drinken, hopelijk ben ik snel weer de oude!

Hectische 2de schoolweek

Mijn tweede schoolweek was zeer zwaar, zowel lichamelijk als mentaal. Ik kan het samenvatten als een week van weinig lesgeven, stoute kindjes, veel geroep... Vandaag was gelukkig een redelijke afsluiter, zodat ik nu kan genieten van mijn twee daagjes weekend. Wel met de nodige voorbereidingen om er weer tegenaan te kunnen...

Zondag had ik voor Engels weinig gepland. Ik wilde graag nog wat Science herhalen en de oefeningen afmaken, zodat ik woensdag aan Unit 2 kon beginnen. De kinderen luisterden niet goed, reageerden niet op mijn instructies en begrepen mijn Engelse boosheid amper of niet. Ik gaf het op en liet hen hun boek dan maar in hun boekentas steken. Zeer vermoeiend om 25 keer "book in bag" te zeggen en voor te doen... Na de speeltijd was het muziek, schoolagenda uitdelen... Nog wat kindjes die wilden drinken of naar het toilet moesten... Net toen ik bezig was met mijn Science werd afgeroepen dat de kinderen voor bus 1 en 2  moesten klaarstaan. Het was wéér om 12.30u en het zou de tweede schoolweek zogezegd 13 uur zijn... Deze dag zou ook nog een staartje krijgen: klagende ouders omdat hun kind te veel huiswerk moest maken... Tja, kon ik niet aan doen dat ze in de klas niet mee wilden werken!

Maandag stond ik echter met veel nieuwe ideeën voor de klas. Ik zou mijn schrijfles anders proberen aan te pakken, zodat alle kinderen meer betrokken waren. Maar het werd een dagje zonder lesgeven... Er kwamen inspecteurs van het Ministerie van Onderwijs en de directeur drukte me op het hart om NIETS te zeggen. Dit zou zeer moeilijk zijn als ik in de klas was, dus ben ik maar gaan helpen in de lagere school. Zeer fijn om mijn vroegere klasjes terug te zien: alle kinderen kwamen me een hand of een knuffel geven en wilden dat ik in hun klas kwam lesgeven. Er startte juist een nieuwe Engelse leerkracht, zodat ik haar een beetje heb bijgestaan. Om 12 uur belde de directeur me op om te zeggen dat ik terug naar mijn klas kon gaan. Maar aangezien Miss Amira bezig was met haar les Arabisch en de schoolbus zoals gewoonlijk weer te vroeg zou komen, besloot ik om mijn les Engels een dagje uit te stellen. Toen was het nog haast en spoed om het schoolagenda (Channel Book) aan te passen (om me de reacties van de ouders te besparen). In het Channel Book typt de computerjuf elke dag wat de kleuters geleerd hebben en wat ze als huiswerk moeten maken. Nog snel een herhaling van de nummers van 1 tot 10 en dan vertrokken de bussen alweer... Jeuj, "slechts" 18 kinderen die achterbleven, wachtend op hun ouders of op de bus naar Port Fuad.

Dinsdag: nieuwe dag! De Study Guide voor Engels was (eindelijk) gekopieerd, zodat ik mijn herhaling van de eerste kleuterklas ook schriftelijk kon doen. Voor de kinderen was het al een hele opgave om het dikke boek op de juiste pagina open te doen. Dus de oefeningen (vb. eigen naam of alfabet schrijven) bleken een grote ramp. Tijdens de zomervakantie heb ik deze Study Guide gemaakt en de kinderen duidelijk overschat. Slechts enkelen zijn in staat om vlot genoeg te lezen en te schrijven om de oefeningen zelfstandig te maken. Verder zijn er zo'n grote verschillen tussen de kinderen, vb. nieuwkomers die vorig jaar geen Engels hadden en dus het alfabet niet kennen. Onmogelijk om op te vangen als je maar een half uurtje hebt! Zeker als er 33 bengeltjes in het Arabisch komen vragen wat ze moeten doen of met hun gemaakte werkblad afkomen "Miss, good?".  Ik wist niet hoe ik het moest aanpakken, bleef de hele tijd "sit down" en "stop talking" zeggen... Op het einde van de dag was ik dus doodop, zeker ook door die klassikale nabewaking waar precies de drukste kinderen zitten.

Woensdag werd de dagplanning weer grondig overhoop gegooid. Er was deze keer inspectie in de lagere school, zodat de kleuters twee uur en half buiten bleven spelen. Chaos! Zo de hele tijd bij de speeltuigen staan en zorgen dat alles veilig verloopt... Precies té veel kinderen in een té kleine speeltuin. Dus het Channel Book klopte weer niet, de ouders weer in de war door de hoeveelheid huiswerk...  En mijn jaarplanning begint ondertussen hopeloos achter te lopen...

Vandaag verliep alles redelijk goed. Alleen het geregel i.v.m. het kopiëren van mijn werkbladen en kleurplaten maakte me zot, zo moeilijk hier in Egypte! Tijdens het lesgeven heb ik streng opgetreden en echt kinderen buiten gezet. Miss Amira (mijn medeleerkracht in KG2 National) is me even komen helpen, zodat zeker alle kinderen mijn boosheid begrepen. Ze waren dus stil aan het werken en het verheffen van mijn stem bleek voldoende  om de babbelaars in toom te houden. Alleen het maken van mijn wiskundeblaadje liep lichtjes in het honderd... Snel, snel alles wegsteken om naar de bussen te gaan! Zeer moeilijk met kleuters die hun mapjes moeten zoeken of verder willen schrijven... Maar goed, vandaag was Miss Sofie toch een beetje tevreden!

KG2 N! Help!

Zondag 16 september begon de eerste schoolweek in onze school... Vol goede moed (wel met de verwachte zenuwen) stond ik mijn 33 bengeltjes op te wachten. Al gauw werd het een erg hectische boel en bleken er veel dingen anders te lopen dan ik in mijn hoofdje gepland had. Volgens het lessenrooster zouden de kinderen tijdens deze ramadanmaand om 13.00u naar huis gaan. Maar om 12.30u, wanneer ik net aan mijn sessie Math wilde beginnen, riepen ze dat de kinderen voor bus 1 en 2 moesten komen. Ok, het was de eerste dag, de kleutertjes waren moe... Dus maandag had ik weer een les rekenen en Engels gepland in de namiddag. Weer gingen de kinderen vroeger door en deze keer zelfs om 12.00u. Ook de lessen Holy Quran en Arabisch van Miss Amira liepen uit, net als het eten en de speeltijd... De hele dag door gaan ze naar het toilet, willen ze water drinken of eten. Bovendien kwamen sommigen erg laat aan, vooral omdat de uren van de schoolbus nog niet helemaal op punt stonden. Het gevolg van heel deze chaos was dat ik ongeruste ouders op mijn dak kreeg. In het "Channel Book" vroegen ze meermaals naar het huiswerk, want in alle drukte had ik zelfs geen tijd gehad om mijn kleurplaat mee naar huis te geven. Ook mijn jaarplanning bleek al direct hopeloos achter te lopen, aangezien ik vernam dat de kleuters de hele week vroeger zouden doorgaan.

Voor de rest is onze klas op het moment nog een bende ongeregelden. Zo rumoerig. Zo ondeugend. Niets mee aan te vangen...  Er waren vorige week echt momenten dat ik het niet meer zag zitten of dat ik mijn bengeltjes eens goed door elkaar wilde schudden. Maar er is ons op het hard gedrukt van een zachte aanpak te gebruiken, niet te straffen, maar zelfs de stoutste kids positief te benaderen. Heel wat van mijn lesgeefpogingen en spelmomenten liepen in het honderd, zodat ik echt het gevoel kreeg dat ik er niets van bakte met die kleuters. Mijn geduld werd meermaals op de proef gesteld en ik wilde het echt opgeven. Vandaag zag ik echter dat ook Miss Amira moeite had met onze klas de letter 'alif' aan te leren. Dus het ligt zeker niet alleen aan mijn capaciteiten... We hebben echte schatjes, maar ook echte 'varkens' en na zo'n 3 maanden vakantie moeten ze terug wennen aan het schoolse leven.

In ... ter ... net

Mijn eerste "grote probleem" is ondertussen achter de rug, gelukkig maar... Ik had me voorgenomen binnen de twee weken toch wel internet te hebben, ermee rekening houdend dat het hier soms wat langer duurt om iets in orde te krijgen. Via via probeerden we te weten te komen wie er al een modem had en bij wie we de verbinding konden verkrijgen. Zeer moeilijk én tevergeefs! Uiteindelijk gaf een vriendin van op school (die toevallig mijn overbuur is) mij het gsm-nummer van Moustafa Internet. En hij was er inderdaad op het afgesproken tijdstip de volgende dag.Knipoog Alleen de installatie zelf bleek nog even moeilijker dan gedacht, aangezien mijn laptop in het Nederlands is en ze hier nog niet bekend zijn met Windows Vista. Maar eind goed al goed (na nog een blokkade van Norton, een laptopprobleem en een afgebroken kabeltje): ik heb internet!

De eerste maand, zo zonder veel nieuws van het thuisfront heb ik overleefd en ik hoop dat zo af en toe een msn-babbeltje of mailtje me de komende maanden gaan helpen.